Leven onder controle 12/40

Het is intussen al 6 maand geleden dat ik hier schreef over mijn behandeling bij baarmoederhalskanker.
Na de behandeling ben je natuurlijk nog niet genezen (was het maar zo simpel) dan komen de jaren van opvolging. Bij mij was de eerste controle gelukkig pas na 6 maand.
Na 5 weken ( ja het labo duurt gewoon onmenselijk lang) weet ik sinds gisteren dat er jammer genoeg atypische cellen zijn terug gevonden. De huisarts vertelde me dat dit geen reden tot paniek is. De cellen kunnen nog alle kanten uit. Waarschijnlijk wordt er binnen 6 maand gekeken wat de cellen van plan zijn om te doen... En pas ingegrepen als ze  NOG EENS  vreemde dingen beginnen te doen. Want ze kunnen ook wonderbaarlijk  gewoon verdwijnen.
Maandag hoor ik de gynaecoloog/ oncoloog en hoor ik haar mening over het terugkeren van cellen die daar niet horen te zijn.

Nog even bang afwachten dus. Maar het slechte scenario kunnen we gelukkig al uitsluiten. Ook mijn bloedonderzoek was prima. Een grappige bijkomstige meevaller is dat ik voor de eerste keer geen te hoge cholesterol had.

Het ongeluk zit in een kleine hoek, het geluk overal!

Op dit moment ziet het er voor mij allemaal nog zeer goed. We zijn er vroeg bij, aangezien de cellen die ze voor de biopsie uithaalden nog allemaal ingekapseld zaten. De kans is groot dat er buiten de zone die ze gezien hebben geen  kwaadaardige cellen meer aanwezig zijn, laat staan uitzaaiingen.
Een paar keer hoorde ik van de dokters dat van alle kankers die je kan hebben deze nog de beste is. Een rare zin als je hem zo leest. Baarmoederhalskanker ontwikkelt zeer traag en zaait maar zelden uit.
De gynaecoloog zelf, is vrij gerust in de situatie. Zij heeft nog nooit een patiënt gehad, die regelmatig op controle gaat al een uitzaaiing heeft. Een negatief bijkomend feit bij mij is wel,dat ik 7 jaar geleden reeds een voorstadium had maar wel op een andere plaats.
Een garantie geeft niemand mij, er is altijd een KLEINE minder gunstige kans. Bij 9 op 10 vrouwen is alles weg en komt het ook nooit meer terug.  Maar die 1/10 daar wil ik wel op voorbereid zijn. Daarom dat ze ook niet meteen mijn baarmoeder willen uithalen (Wat ik wel liever had gehad). Zodat ze  achteraf de kans nog hebben om het weefsel rond de baarmoeder weg te snijden indien daar ook al kwaadaardige cellen zitten.
Na de Conisatie ( ingreep die hetzelfde is als mensen in Cat1, Cat2, en Cat3) ga ik  al een feedback krijgen over wat er gezien is. Maar geen echte resultaten,  daarvoor is het 10 dagen bang afwachten op info van het labo.
Op dit moment voel ik mij er wel vrij goed bij. Ik zit niet in de put of laat de moed zeker niet zakken. Ik bereid me mentaal voor op het slechte maar ga natuurlijk voor  het beste. Er zijn mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en er nooit met iemand hebben over gesproken. Ik ben op zulke ogenblikken helemaal geen straffe madam. Ik maakte kanker mee op de eerste rij bij mijn mama. En ook al ben ik helemaal niet in een stadium zoals zij, toch hebben de woorden kanker en kwaadaardige cellen, dezelfde paniek zaaiende invloed op mijn gedachtestroom.
Ik had niet verwacht om zo veel reacties te krijgen op mijn vorig bericht. Het doet natuurlijk wel heel veel deugd, dat iedereen meteen zo hard met je inzit en je het beste toewenst. Mij stelt het zeer gerust,  verhalen van mensen te horen die hetzelfde hebben meegemaakt . En vooral dat die ALLEMAAL een zeer goede afloop kenden.
Het is niet evident om dit allemaal te delen, ik hoop dat mensen die het lezen hierdoor op hun hoede zijn dat dit op 34 jarige leeftijd geen uitzondering is. En mij er zeker niet op veroordelen.

Over het leven

Het is intussen al meer dan een week geleden dat ik een telefoontje kreeg van de gynaecoloog. Mevrouw sorry dat ik u niet eerder belde. Ik heb niet zo goed nieuws voor u. De biopsie van vorige week wijst uit  dat er bij u baarmoederhalskanker aanwezig is.
Even staat de wereld even stil van zo een nieuws. Hoe kan dat? Een week geleden stelde ze me nog gerust dat het het er goed uitzag. Blijkbaar moeten deze dokters de mensen beter niet (voor ze officiële resultaten hebben) voorspellen wat ze uit ervaring vermoeden.
Twee maand geleden ( 1 juli de eerste vakantiedag dus) kreeg ik al een brief dat er afwijkingen waren gezien bij een uitstrijkje. In de brief stond. Geen reden tot paniek, hoogstwaarschijnlijk zal dit uitwijzen op een infectie. Niet dus in mijn geval.
En nu.... Meteen komen de vragen, ga ik dit overleven, zijn er uitzaaiingen? En  hoe komt het dat ze dit niet eerder gezien hebben? Aangezien ik jaarlijks op controle ga en de laatste 5 jaar 2 keer ben zwanger geweest. Hoe lang zitten deze kwaadaardige cellen er al?
Dit zijn de vragen die ik meeneem naar het gesprek morgen ( 14 dagen later). Waarom pas morgen? Omdat ik meteen besliste  om eerst nog op vakantie te gaan. Een vreemde reactie vond de dokter, maar ze kan niemand verplichten om thuis te blijven. Dus vertrok ik nog eerst met het gezin naar Spanje.
Natuurlijk was deze vakantie niet geheel ontspannen voor mij. Er was een enorm schuldgevoel aanwezig. Wat als ik er fout aan doe van de behandeling met meer dan een week uit te stellen. Maar het schuldgevoel schudde ik van me af, met de gedachte dat mijn mama deze kans niet meer kreeg. Toen zij te horen krijg dat ze kanker had, was ze al terminaal en heeft ze nooit de kans gehad om nog een keer in volle gezondheid te genieten van het leven.